Pagina afbeelding

Protonmail

Op aangeven van een cliënt ben ik protonmail gaan gebruiken. Dat klinkt niet direct als een spannend onderwerp voor een bericht – en wellicht is het dat ook niet – maar er gebeurde iets dat ik toch wil delen.

Een deel van de cliënten die ik zie hebben in meer of mindere mate dissociatieve problematiek. Dat is vroeger uit bittere noodzaak ontstaan. Traumatische herinneringen, angsten, extreem lichamelijke pijn, herbelevingen en nachtmerries is aan de orde van de dag voor deze groep mensen.

Als er iets is waarmee deze mensen worstelen – zeker wanneer er sprake is van vroegkinderlijk trauma – is het gevoel dat ze de ‘flarden’ verzinnen. Dat ze alles hebben gefantaseerd. Want er is een innerlijk besef ‘dat je zoiets niet met je kinderen doet’.

Dat mechanisme is even verdrietig als welbekend.

Het mooie van een extreem beveiligde mailwisseling, is dat cliënten de ‘flarden’, sensaties of wat het ook is, nu wél aan het mailsysteem durven toe te vertrouwen. Het oude gevoel van onveiligheid en uitgeleverd worden als je wél aangeeft wat er is, helaas ook een veelvoorkomend aspect van trauma is, en zorgt er voor dat er steeds zeer grote terughoudendheid is geweest.

En hoe klein het ook lijkt, mijn nieuwe mailadres heeft een onverwacht mooi resultaat: meer openheid, plek waar processtukken worden verzameld. Het voelt als de tocht naar waarheid en heling die een podium krijgt dat veilig genoeg is.

Inmiddels geef ik het mijn cliënten dus ook mee: jolan17@protonmail.com. Zodat ze zich – voor zover dit mogelijk is – veilig voelen dat wat er is, opeens herinnerd wordt, stukken in een proces die een ander niet mag meekijken, kunnen toevertrouwen aan de digitale veiligheid die onder een Zwitserse berg aanwezig is.

Mijn dank gaat zoals altijd weer uit naar mijn cliënten die in staat zijn me iets belangrijks te leren.

Ooit begon 2thepoint @life met een inleidende nascholing omtrent Trauma: ‘Traumatische herinnering en het lijf’. In die naam zaten al twee kleine weggevertjes: 1. het lijf stond centraal (en dat staat het nog steeds), 2. het gaat niet om de ervaring zelf maar hoe de herinnering zich opslaat (in het lijf, in het brein) waardoor behandeling ervan zo anders is dan relationele of gehechtheidsproblematiek.

Uiteindelijk bleek deze nascholing een enthousiast begin van vele vragen en antwoorden. Gedurende de afgelopen twee jaar zijn er drie nascholingen bijgekomen om dat wat open bleef verder te behandelen. Want wat zonder twijfel bleek: haptotherapeuten kunnen vanuit hun specifieke expertise in traumabehandeling iets bijzonders betekenen. Mits de juiste handvatten en vaardigheden worden aangeleerd.

Er borrelden allerlei vragen, waarvan ik hier een paar zal benoemen, gewoon om een kijkje in de keuken te geven:

In de vragen zul je ons verlangen teruglezen om goed na te denken over de inhoud en haar volgorde, over de voorbeelden en de juiste foto’s om dit duidelijk te maken. Kortom, 2thepoint @life heeft zich ingezet om deze specifieke kennis en vaardigheden met diepgang over te brengen. Komende berichten zullen gewijd zijn aan de aparte delen van dit vierluik. Jus over de aardappelen, of beter, granaatappelpitjes door de couscous.

Geïnteresseerd? Mail naar: info@2thepoint.life of kijk op de site www.2thepoint.life.

Vanuit 2thepoint @life geloven we in een inkomensafhankelijk tarief, ondersteuning voor mensen die het geld niet hebben om het gebruikelijke tarief in de alternatieve zorg te betalen. De mate waarin bovenstaande het geval is, varieert, vandaar ook een verglijdende schaal in onderstaande tabel.

De tarieven van professionals die gespecialiseerde zorg in alternatieve geneeswijzen verzorgen, rekenen meestal zo’n € 85,- of meer. Dit bedrag is ook mijn uitgangspunt.

Echter, de mate waarin geld wordt verdiend in de populatie die de door 2thepoint @life geleverde zorg nodig heeft, is zeer uiteenlopend. Daarnaast speelt dat ik, als professional, de zorg juist wil leveren wanneer die nodig is. Vaak betekent dat een wederzijdse zoektocht naar de mogelijkheden en financiële draagkracht. Soms zijn er grote schulden (daar valt een hypotheek niet onder, wat mij betreft), bijstand, al jaren geen mogelijkheid meer om een baan te hebben of wat ook.

In zo’n bovenstaande situatie lever ik een deel van mijn salaris in; zodat deze therapie voor een ieder toegankelijk blijft.

Mijn oproep is deze: je kunt gebruik maken van een inkomensafhankelijk tarief, indien je financieel de mogelijkheden mist om op de gebruikelijke manier therapie te bekostigen. Eerder hanteerde ik voor de verduidelijking een netto tarief tabel, als onderstaande, maar wellicht gaat het meer over wat je netto overhoudt van dit salaris. Deze tabel is dus arbitrair!

De laatste categorie heeft een ‘uitgesteld consult’ in zich: de mensen die ruim verdienen en zich ook aantrekken dat niet iedereen toegang heeft tot zorg die in de alternatieve zorg wordt geboden. Deze groep kan € 10,- extra betalen. Dat geld wordt niet door mij gebruikt maar opzij gezet voor de groep cliënten die dat nodig heeft.

Overweeg oprecht wat passend is in deze wederzijdse zoektocht naar – wat mij betreft – goede therapie binnen een systeem dat niet volledig is vergoed.

Voor je het weet, ben je in verwarring. Zoals ik.

Wat is het geval? Na iedere nascholing die Marianne Houben en ik namens 2thepoint voor haptotherapeuten geven, is er een evaluatie; gebaseerd op de vragen van de vereniging van haptotherapeuten (VVH).

In die evaluatie wordt o.a. de vraag gesteld hoe de cursisten de vakkennis van de docenten inschatten, op de schaal van 0 tot 10. We krijgen daarin stelselmatig tussen de 9,4 en 9,6 voor onze vakkennis (de laatste nascholingen alleen maar 9,6).

Voor het eerst merk ik dat ik dat echt een feestje waard vind. Marianne en ik hebben veel dezelfde maar zeker ook aanvullende kennis, dat is beide fijn. Van dezelfde basis uitgaan en aanvullend kunnen zijn. Heel prettig…

Daarnaast zijn onze cijfers voor toegepaste literatuur aanzienlijk minder goed, zo rond de 7. En daar balen we van. Tussen 0 en 10 is dat nog steeds best goed maar staat in contrast met onze overige scores.

Dus ik dacht, wat gebeurt er nou? Terwijl literatuur en de toepassing daarvan ons zo op en in het lijf geschreven is?

Dat vroeg om zorgvuldige zelfreflectie. Met een werkhypothese… Zou het zo kunnen zijn dat OMDAT we de literatuur zo leven en boekenkasten van de vloer lezen, dat niemand weet (lees: daar door ons niet in wordt meegenomen) dat bepaalde essenties o.a. in de opgegeven literatuur worden bevestigd?

Kortom, zijn we wel duidelijk waar onze antwoorden, stellingen en inzichten worden ondersteund? Op die vraag trek ik dan wat bleekjes weg: wellicht moeten we daarover wat duidelijker zijn.

Na het eerste interne hoofdschudden dacht ik ook, we leven in onze lichaamsgerichte therapie; we leven ‘embodiment’. Wellicht zijn de boeken in ons gekropen, zijn die boeken in ons lijf geschreven.

OK. Goed om duidelijker te zijn en ook… Lekker genieten van die mooie vak- en kennisscores!

Ben je een haptotherapeut die niet kan wachten de laatste snufjes te leren omtrent Gehechtheid en Trauma? Nu is je kans om op de volgende data je werkelijk te verdiepen in deze zowel intrigerende alsook pijnlijke fenomenen waar je niet genoeg van af kunt weten.

Data met betrekking tot Gehechtheid:

Blok 1: 8 en 9 oktober

Blok 2: 12 en 13 november

Blok 3: 3 en 4 december

Check onze link voor meer info! (https://www.2thepoint.life/home/scholing/nascholingen-voor-haptotherapeuten/gehechtheid/)

Wat betreft ons verdiepende vierluik omtrent trauma, gekoppeld aan haptotherapie, zijn de volgende data bekend.

Deel 1: 22 en 23 oktober (het lijf: https://www.2thepoint.life/home/scholing/nascholingen-voor-haptotherapeuten/trauma-en-het-lijf/)

Deel 2: 19 en 20 november (dissociatie: https://www.2thepoint.life/home/scholing/nascholingen-voor-haptotherapeuten/trauma-en-dissociatie/)

Deel 3: 17 en 18 december (verdeeld zijn: https://www.2thepoint.life/home/scholing/nascholingen-voor-haptotherapeuten/trauma-verdeeld-zijn/)

Deel 4: 7 en 8 januari (2021) (verwerking vanuit het lijf: pagina bijna klaar voor publicatie)

Check de aanwezige links voor meer informatie! Mocht je interesse hebben, schrijf je in via de site (www.2thepoint.life) of mail ons: info@2thepoint.life.

Ik heb een missie. En dat vertel ik mijn cliënten met regelmaat. Ik hoop een bijdrage te leveren aan het bezitten en plezierig mogen ervaren van het lichaam door de rechtmatige eigenaar.

Dat klinkt bijzonder vreemd, dat snap ik, meestal is het lijf van degene die het heeft.

Toch is dat bij trauma-overlevers veelal niet het het geval. Vele cliënten geven aan: 1. hun lijf niet te vertrouwen, 2. het niet te willen waarnemen of te voelen, 3. er een hekel aan te hebben, of, 4. het zelfs regelrecht te haten.

Deze reacties komen niet zomaar tot stand. Ze hebben te maken met de ervaren onmacht tijdens het moment van de traumatische ervaring. Sterker, vaak is het lijf iets aangedaan (denk aan mishandeling of seksueel misbruik) waarop het heeft moeten reageren met defensies als ‘bevriezing’ (freeze) of ‘uitleveren’ (submit). Hoewel men benoemde situaties vaak met vechten en vluchten associeert, is het lijf wijzer en zorgt het ervoor dat het minder schade oploopt door juist immobiliserende defensies in te zetten.

Als er iets is waardoor gevoelde onmacht in het systeem komt, is het dat. Niet kunnen, vanwege bijvoorbeeld kracht-, afhankelijkheid- en/of machtsverschil, en dan deze afschuwelijke, traumatiserende ervaring moeten verdragen.

De keuze van het lijf, op een zeer wijs en basaal niveau, is om je zo min mogelijk schade te laten toebrengen. In de omgeving is hierover regelmatig weinig kennis van zaken. Verkrachting (of seksueel geweld in het algemeen) wordt dan ook snel gezien als iets waartegen je je had moeten verzetten.

Geloof me, als ik één mythe moet ontzenuwen, is het die: ‘ik had iets moeten doen’, ‘ik had me meer moeten verzetten’, en zinnen van vergelijkbaar kaliber. En dan zie ik het diepe verdriet van de mensen die niet meer vertrouwen op hun lijf, zich verraden voelen door eventuele prettige sensaties en die dat lijf vervolgens – waar ze kunnen – afsluiten en negeren. Of actief pijn doen wanneer ze worden getriggerd.

En het verdrietige is, het lijf heeft alle klappen opgevangen. Terwijl het vaak als dader wordt weggezet en soms zelf gehaat.

Daarom is mijn missie om samen met de cliënt via een lichaamsgerichte aanpak (vanuit de sensorimotor psychotherapy), het lijf bij de eigenaar te brengen. Ik zeg bewust niet ‘weer’ of ‘opnieuw’ – zoals ik geneigd ben te doen – omdat ik te veel mensen heb gezien die hun lijf nooit hebben mogen ervaren, voor en van zichzelf hebben mogen maken, en seksueel hebben mogen toe-eigenen.

Het lijf verdient om gevierd te worden. Juist door die prachtige eigenaar.

Met de verdieping in de neurofysiologische aspecten van interpersoonlijke relaties, kom ik ook leuke dingen over mezelf te weten. En bovenstaande kop is er één van.

Nu moet je weten, dat ik altijd enige weerstand had op het woord ‘lichaam’ t.o.v. het woord ‘lijf’. Dat heb ik nooit verder onderzocht, alleen ondervonden. Door het lezen van ‘The Master and his Emissary’ van Iain McGilchrist kwam ik er achter wat deze weerstand op het woord ‘lichaam’ zomaar zou kunnen hebben veroorzaakt. Of beter gezegd: waarom het me zoveel meer bevalt om het woord ‘lijf’ te gebruiken.

Immers, voor dat ik deze wetenschap doornam, schreef ik al de nascholing ‘Traumatische herinneringen en het lijf’, niet ‘Traumatische herinneringen in het lichaam’.

Van hem begrijp ik (op pag. 144) dat het woord ‘lichaam’ van het Duitse woord ‘körper’ komt; ‘lichaam als materieel object’. Het lichaam bevindt zich in de wereld. McGilchrist gaat zo ver als te zeggen dat het lijkt alsof de preferentie voor dit woord van het linkerbrein afkomstig is. Dan begin ik al enigszins te grinniken, omdat ik steeds beter de wezenlijke verschillen tussen het linker- en rechterbrein ga snappen.

Waar de linkerhersenhelft wel vaart op het beschouwende, het gekende, dat wat wordt gekend en in woorden wordt vastgelegd, gaat de rechterhersenhelft voor het totaal. Die rechterhemisfeer gaat voor het gevoelde, dat wat in de wereld is en wordt belichaamd.

Of moet ik nu belijfd zeggen? Oh, nu is de verwarring compleet!

In ieder geval verwoordt het ‘lijf’ niet alleen dat wat leeft maar ook iets wat wordt geleefd en beleefd. En met dat geleefde lijf, ‘the embodiment’ van de wereld, wordt steeds duidelijker waarom ik blijkbaar vanuit een gevoeld weten, voor het woord ‘lijf’ kies. Mijn rechterhersenhelft heeft hier duidelijk haar voorkeur uitgesproken!

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ik het erg ingewikkeld vind om met mijn lief hand in hand te lopen en tegelijkertijd te praten. Vooral wanneer het ergens over gaat en ik moet nadenken.

Het gevoel van ingehouden worden, kan ik zo weer invoelen als ik er aan denk. Nooit begrepen. Tot pagina 115 van ‘The Master and His Emissary’ van Iain McGilchrist. (En dat is een naam die ik altijd even moet checken.)

Deze psychiater beschrijft hoe de rechterhand en het linkerbrein verbonden zijn in taal. Die hand heb je nodig om je taal te vormen. Je blijkt die hand te bewegen, er mee te zoeken naar de juiste woorden. Vat krijgend op je gedachten.

En laat ik nu vaak geneigd zijn om de linkerhand van mijn lief in mijn rechterhand te houden als we samenlopen.

Praten met je handen activeert het taalgebied in het linkerdeel van je hersenen: in het gebied van Broca, waar taal wordt gevormd. Sterker – hij veronderstelt dat de taal er is, om iets te grijpen, te conceptualiseren en er vat op te krijgen. Alsof je iets grijpt.

Niet alleen als metafoor. Het blijkt ook bij een functionele MRI het geval te zijn. Leuk. Minder handig als je die hand dus vastlegt, liefdevol, in de hand van je geliefde. Maakt het – ondanks de gevoelde verbinding – blijkbaar lastiger om het taalgebied te activeren, te helpen in het zoeken naar de woorden.

Natuurlijk denk ik dan vervolgens; hoe zet ik dit in bij mijn nascholing omtrent ‘Fundamentele Basisbewegingen’? Omdat ‘Grijpen’ namelijk één van die basisbewegingen is. Dus dan blader ik door de kaartenbak in mijn hoofd en wil er iets mee. Maar dat wil ik met alles.

Waarschijnlijk zal dit mooie weetje – en gevoelde ervaring – als een aangespoelde schelp op het strand blijven liggen.

Maar het cadeau heb ik al binnen: ik weet nu in ieder geval waarom ik me opgesloten voel in mijn eigen onvermogen wanneer ik precieze bewoordingen zoek; de hand van mijn lief vasthoudend!

Mooie ontdekking. Hoeft niets mee te gebeuren. Mag verder gewoon op het strand blijven liggen.

Ik kom aanrijden op het parkeerterrein waar we hebben afgesproken. Het is onze gebruikelijke plek, die overigens nu zo anders is in deze Coronatijd. Ik zie hem in de verte en hij zwaait. Hij zit met een grijns op zijn gezicht op een kampeerstoeltje. Op geruime afstand staat een tweede. Picknickmand staat er op een kleedje tussenin. Ik parkeer.

Hij vindt het fijn dat ik verrast ben. Dat zie ik. We lachen. Hij tast in de mand: thermoskan koffie, twee papieren bekertjes per persoon (zodat het niet te warm wordt). De bekertjes zijn in een plastic zakje gehuld en er is versgebakken cake. Zijn vrouw heeft ons consult feestelijk gemaakt. Ze is blij, ze ervaart weer verbinding met hem. En hij met haar.

Ik voel dat ik een foto wil maken. Dat kan niet. Is ook niet nodig. Neem gewoon waar.

Wat niet kan, geeft ruimte voor een nieuwe impuls. Even niet om-en-om een zwarte koffie voor hem en een espresso voor mij. Het tentje is dicht. Het is anders en nog leuker. Want met alles wat zijn vrouw in die picknickmand heeft gestopt, is duidelijk wat wordt ervaren.

We hebben een mooi consult. Met verse cake. Ik ben dankbaar.

Aan elkaar snuffelen. Een loopconsult is als geen andere situatie een mogelijkheid om laagdrempelig te weten of je samen een proces kunt aangaan.

Omdat een proces aangaan voor mij als lichaamsgericht psycholoog ook altijd als ‘samen oplopen’ voelt, doe ik mijn intake het liefst in beweging. Consequentie is dat ik mijn lichaamsgerichte technieken wat minder eenvoudig kan toepassen gedurende die wandeling maar een eerste levensschets kan op deze manier juist goed worden beluisterd en onderzocht.

Inmiddels groeit mijn praktijk in Apeldoorn gestaag. Dat is in zichzelf al een mooi proces. Bovendien verandert de hulpvraag, in algemene zin. Ook dat is iets dat me boeit.

Ben ik ergens anders in mijn proces, zie ik andere of meer professionals tijdens mijn nascholingen waardoor andere mensen worden doorgestuurd? Ik weet het niet precies maar het is fijn om het vertrouwen van hen te krijgen.

En dat laatste ervaar ik ook door het doorsturen van mensen die ergens anders vastlopen. Vooral in mijn samenwerking met Tanja de Korte (haptotherapeut). Met haar ontwikkel ik in Zoetermeer een verdiepingsslag met betrekking tot gehechtheid en trauma.

Kortom, ontwikkelen is een interessant en blijmakend proces.

Als laatste: het werkelijk ontmoeten van een ander is er altijd één waar ik naar uitkijk, Wil je ook vrijblijvend ervaren of ik iets in jouw proces zou kunnen betekenen? Laat het me weten: 1. mail naar info@2thepoint.life of bel naar +31 6 1423 4346 en vraag naar de mogelijkheden.